แม้ผมจะพยายามอ่านหนังสือให้ได้เดือนละ 1 เล่มแล้วก็ทำไม่สำเร็จตามเวลาในเล่มที่ 3
แต่ก็ตลกมากกว่านั้น คือ ผมจะพกหนังสือที่กำลังอ่านไปด้วยในทุกที กลับก็อ่านไม่จบซะที
วันนั้นจะต้องไปธุระแล้วนั่งรอประมาณ 2 ชั่วโมง แต่ไม่ได้พกมาด้วย เลยเดินดูหนังสือวนๆในร้าน
แล้วก็ไปสะดุดอยู่สองเล่ม แต่เล่มนี้เป็นหนังสือของทางเกาหลี ไม่เคยได้อ่านของเกาหลี
เลยอะลองตัดสินใจหยิบไปสู่ขอกลับออกมาจากร้าน ในชื่อหนังสือที่ว่า “ให้เราใกล้กันขึ้นอีก 1cm”
ในความรู้สึกที่หยิบเล่มนี้คือ ผมชอบในการออกแบบหน้าปก แล้วก็เป็นของเกาหลี
ผมเองแม้จะเป็นสายติ่งเกาหลีในหลายๆด้าน แต่กลับไม่เคยได้อ่านหนังสือที่มาจากเกาหลีเลย
ในหนังสือ “ให้เราใกล้กันขึ้นอีก 1cm” เป็นผลงานเขียนของ คิมอึนจู และ วาดภาพโดย คิมแจยอน
วินาทีที่เปิดอ่านไปจนเริ่มเจอรูปภาพ ก็เลยเข้าใจแล้วว่าทำไมต้องมีคนวาดภาพ
ภาพวาดในหนังสือมันออกไปทางกึ่งๆนิทาน แต่เป็นแบบที่หนักไปทางตัวหนังสือมากกว่า
แล้วการตีพิมพ์เป็นแบบ 4 สีนะครับ โดยดูมีรายละเอียดที่แสดงออกมาแบบตั้งใจวาดออกมา
เล่มนี้ใช้เวลานั่งอ่านอยู่ประมาณ 2 ชั่วโมง ณ ร้านกาแฟ ท่ามกลางความวุ่นวายภายในห้าง
แต่เราก็ไม่ได้สนใจ นั่งอ่านจนจบได้ ขนมอร่อยดี…….ไม่ใช่ละ
สิ่งที่ผมรู้สึกได้จากการอ่านจบมีอยู่หลายเรื่อง
– การที่เป็นหนังสือ Bestseller ไม่ได้ส่งผลเรื่องความชอบส่วนบุคคล
– ในเล่มจะมีมุมมองและประโยคที่เรียกว่ามัน ทัชใจมากๆ หลายบทอยู่
– ภายในหนังสือจะมีลูกเล่นซ่อนอยู่ แต่เราก็ไม่กล้าทำ ผมเป็นคนกลัวหนังสือยับ 5555
– ภาพสวยน่ารักตามแบบฉบับเกาหลีเลย (ผมมีหนังสือภาพของเกาหลีอยู่)
– น่าจะเป็นหนังสือที่ผมอ่านได้จบเร็วเล่มเร็วที่สุด เพราะมันอ่านง่ายสบายตา
การตั้งใจที่ตั้งไว้ว่าจะอ่านให้ได้เดือนละ 1 เล่ม ก็ไม่ได้เลือกว่าจะต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร
แต่ก็จะเน้นไปที่พวกเรื่องแบบ การพัฒนาตัวเอง แนวความคิด อะไรแบบนี้มากกว่าถ้าเลือกได้
แม้จะอ่านจบอาจจะไม่เหมาะกับตัวเองเท่าไร แต่ก็รู้สึกไม่ได้เสียดายเพราะอยากแค่อ่านให้จบ
ในเป้าหมายของตัวเองในปีนี้ที่จะเริ่มทำแล้วจะทำไปเรื่อยๆแบบนี้
ถึงจะบอกว่าเล่มนี้ไม่ค่อยเหมาะกับผมเอง แต่ในหลายๆหน้า หลายๆบท หลายๆประโยค
ก็ต้องบอกว่าทำเอาถึงสตั้นได้เลยนะ มันเป็นประโยคที่ง่ายๆแบบที่เรารู้สึกตามหนังสือเลย
ก็แค่ 1cm มันฟังดูเล็กๆ แต่ต้องบอกว่ามันฟังดูง่ายจริงๆ แต่มันสตั้นเหมือนโดนหมัดฮุคเข้าท้องเลย
ผมว่าเล่มนี้เหมาะกับผมในช่วงอายุที่ย้อนไป 10-15 ปี ตอนนี้ผมว่ามันแก่ไปสำหรับเรื่องในหนังสือนี้
